Znaczenie tych badań wykracza daleko poza strzelectwo. Podobne mechanizmy mogą dotyczyć osób pracujących w warunkach wymuszonej monokularności, takich jak chirurdzy, dentyści czy zegarmistrzowie. Wszędzie tam, gdzie jedno oko jest systematycznie preferowane, a drugie marginalizowane, może dochodzić do podobnych adaptacji. Strzelectwo staje się więc modelem badawczym dla szerszego zjawiska, jakim jest wpływ powtarzalnych czynności wzrokowych i skupienia na funkcjonowanie układu wzrokowego.
