Material sponsorowany
Trudno nie zauważyć, że kwartalnik Studia z Polityki Publicznej dobrze się rozwija. Jak to wygląda w szczegółach?
Pismo powstało w 2014 r. w Kolegium Ekonomiczno-Społecznym (KES) SGH. Początki były trudne. Autorzy tekstów nie mogli liczyć na punkty. Obecnie mamy już 70 pkt na liście MEiN. Warto dodać, że czasopismo spełnia wymogi Open Access, a teksty publikowane są na licencjach Creative Commons BY 4.0.
Obecnie otrzymujemy coraz więcej tekstów, dlatego mogliśmy podnieść jakość czasopisma. Doprecyzowaliśmy wymogi stawiane autorom, zasady recenzji, zasady etyczne, itp. Dzięki temu nasze pismo jest indeksowane w wielu bazach. Oczywiście wiele pracy jeszcze przed nami.
Czy większe zainteresowanie autorów wynika również z rosnącego znaczenia polityki publicznej jako dyscypliny wiedzy i praktyki?
Niewątpliwie. Polityka publiczna jako akademicka dyscyplina wiedzy wciąż jest u nas stosunkowo młoda. Po raz pierwszy w roku 2011 została uznana za samodzielną dyscyplinę wiedzy, później została włączona w szerszą dyscyplinę, która obecnie nazywa się „polityka i administracja”.
Mimo wszystko zyskała pełne obywatelstwo. Ma to miejsce zarówno w sferze wiedzy akademickiej, jak i w działaniach publicznych realizowanych przez polityków/ urzędników/ NGO. Jest to dziedzina odnosząca się do działań publicznych, czyli podejmowanych przez rządy oraz inne podmioty, które realizują określone działania/ interwencje publiczne służące rozwiązywaniu problemów publicznych. Tych ostatnich raczej przybywa niż ubywa, więc możemy liczyć na zainteresowanie autorów, którzy te obszary badają.
Jakich tekstów redakcja najbardziej oczekuje?
Chcemy przede wszystkim dobrych tekstów, czyli takich, które posiadają określone cechy: mają jasną strukturę logiczną, precyzyjnie sformułowane założenia teoretyczne, w tym hipotezy, jasno wyłożony przedmiot analizy, sposób rozumowania czy dowodzenia autora, dowody na rzecz założonych tez itp.
Natomiast pod względem przedmiotowym akceptujemy szeroki zakres tematów. Cenimy teksty wyjaśniające czy rozbudowujące teorie znane w tej dyscyplinie, np. o modelach analizy w politykach, o interesariuszach, o modelowaniu problemów publicznych (wyzwania, ryzyka), o dyskursach itp., a także o politykach sektorowych, np. o polityce społecznej, polityce rynku pracy, gospodarczej, edukacyjnej, kulturalnej, o zagadnieniach regulacyjnych itp.
Obecnie można spotkać wiele tekstów poświęconych takim zagadnieniom jak rezylientność, adaptacyjność, potencjał do efektywnego działania publicznego.
Rzeczywiście. Zachęcamy autorów do podejmowania tych zagadnień. Ostatnio ogłosiliśmy call for papers na temat: „Rezylientność i adaptacyjność polityk publicznych w czasach występowania zagrożeń egzystencjalnych”.
Łatwo dostrzec, że w wielu państwach interesariusze polityk podejmują coraz intensywniejsze starania, aby dopasować swoje modele programowania i implementowania polityk publicznych do nowej sytuacji. A więc programując polityki starają się oni wdrukowywać w nie mechanizmy, które nadają im walor rezylientności i adaptacyjności. Mają mieć odporność (prężność) na potencjalne zaburzenia (kryzysy, epidemie itp.) i pomimo nich spełniać nadal swoje funkcje, np. dostarczać obywatelom usługi publiczne w sektorze zdrowia, kultury czy edukacji.
W jaki sposób wydawane jest czasopismo?
Mamy wciąż wersję papierową, z której pewnie z czasem zrezygnujemy na rzecz wersji wyłącznie elektronicznej. Taki jest ogólny trend na świecie. Publikujemy na platformie econjournals.sgh.waw.pl w celu maksymalnego upowszechnienia tekstów. Za naszą misję uznajemy jak najszersze upowszechnianie wiedzy. Tworzymy wartości intelektualne, które chcemy udostępniać społeczeństwu. Jak wiadomo życie publiczne w Polsce dramatycznie potrzebuje wkładu intelektualnego w różnej postaci, np. zbiorów danych w określonych politykach, naświetlenia historii pewnych zdarzeń i zjawisk lub analiz tendencji zauważalnych w innych państwach i regionach geograficznych.
Wróć