Fot. MNiSW
Fot. MNiSW
Od początku było wiadomo, że nowego szefa MNiSW wskaże Nowa Lewica. Obszar nauki jest w obecnym rządzie jednym z czterech, które znajdują się w domenie polityków tego ugrupowania (obok cyfryzacji – Krzysztof Gawkowski, rodziny, pracy i polityki społecznej – Agnieszka Dziemianowicz-Bąk, równości – Katarzyna Kotula). W tym zakresie nic się nie zmieniło. Na medialnej giełdzie pojawiało się kilka kandydatur, ostatecznie nazwisko ministra ogłoszono 14 stycznia na specjalnie zwołanej konferencji prasowej w Sejmie. Kilka dni później na wniosek premiera Donalda Tuska prezydent Andrzej Duda powołał Marcina Kulaska na urząd Ministra Nauki. Objął on tekę po Dariuszu Wieczorku, który prawie miesiąc wcześniej złożył rezygnację z pełnionej funkcji, stając się tym samym jednym z najkrócej ostatnio urzędujących ministrów nauki. Był nim przez rok. Dla porównania: Przemysław Czarnek 3 lata, Jarosław Gowin 5 lat, ale już Wojciech Murdzek pół roku, a Krzysztof Szczucki 2 tygodnie.
Marcin Kulasek jest absolwentem Wydziału Nauk o Żywności Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Tam też zdobył stopień doktora nauk rolniczych w zakresie technologii żywności i żywienia. Ukończył także podyplomowe studia z zarządzania funduszami unijnymi (UWM) oraz podyplomowe studia na kierunku bezpieczeństwo i zarządzanie kryzysowe (Akademia Morska w Gdyni).
W latach 2002–2004 był asystentem wojewody województwa warmińsko-mazurskiego. Następnie, do 2016 roku, pracował w warmińsko-mazurskim oddziale Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Olsztynie. W latach 2014–2018 zasiadał w Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego. Od 2016 roku pełni funkcję sekretarza generalnego najpierw Sojuszu Lewicy Demokratycznej, a obecnie Nowej Lewicy.
W poprzedniej kadencji Sejmu, kiedy debiutował w parlamentarnych ławach, był członkiem Komisji Edukacji, Nauki i Młodzieży, w której przewodniczył Podkomisji stałej do spraw nauki i szkolnictwa wyższego. Zasiadał także w Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Pełnił również funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Obrony Narodowej, pracował w podkomisji, która przygotowała ustawę o obronie ojczyzny, zajmował się modernizacją sił zbrojnych.
W ostatnich wyborach, 15 października 2023 roku, ponownie uzyskał mandat poselski. Oddano na niego przeszło 11,5 tys. głosów. W grudniu 2023 roku został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Aktywów Państwowych. Od 17 stycznia kieruje Ministerstwem Nauki i Szkolnictwa Wyższego.
Zmiana zaszła także w szeregach wiceministrów. Do pozostających w kierownictwie resortu profesorów: Marka Gzika, Marii Mrówczyńskiej i Andrzeja Szeptyckiego dołączyła dr Karolina Zioło-Pużuk, zastępując dr. hab. Macieja Gdulę. Od dekady związana jest z Uniwersytetem Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie. Ostatnio pełniła funkcję prodziekana ds. studenckich i kształcenia ustawicznego na Wydziale Nauk Humanistycznych. Kierowała także Centrum Badań nad Dydaktyką Języka i Literatury oraz Szkołą Języka Polskiego i Kultury Polskiej na tym wydziale. W pracy dydaktyczno-badawczej zajmuje się zagadnieniem nauczania języka polskiego jako obcego, alternatywnymi metodami dydaktyki języków obcych, komunikacją międzykulturową oraz komunikacją w obszarze zdrowia i public relations.
Od 2001 roku pracuje także w administracji publicznej. Była główną specjalistką w Polskiej Agencji Informacji i Inwestycji Zagranicznych oraz kierownikiem zespołu ds. społecznej odpowiedzialności organizacji w Narodowym Banku Polskim. Od 2020 roku pełni funkcję zastępcy Szefa Kancelarii Senatu. Jest również radną m.st. Warszawy. Należy do British Association for Soviet, Slavonic and East European Studies (BASSEES) oraz Stowarzyszenia „Bristol” Polskich i Zagranicznych Nauczycieli Kultury Polskiej i Języka Polskiego jako Obcego. Od wielu lat jest zaangażowana w działalność think tanku Centrum im. Ignacego Daszyńskiego.
Właśnie ten ośrodek półtora roku temu opublikował Raport o stanie państwa. Jeden z 20 rozdziałów poświęcono nauce i szkolnictwu wyższemu. Jego autorami byli m.in. Marcin Kulasek i Karolina Zioło-Pużuk. Dokument zawiera rekomendacje dotyczące tego sektora. Autorzy postulują m.in. „odejście od konkursowego modelu finansowania uczelni i faworyzowania wielkich ośrodków na rzecz strategicznego wsparcia regionalnych uniwersytetów i politechnik”. Ich zdaniem, istnieje pilna potrzeba dokonania zmian w zasadach przyznawania subwencji. Powinna ona, sugerują, pokrywać całość podstawowych kosztów funkcjonowania uczelni, a także godnego wynagrodzenia pracowników naukowych, dydaktycznych i administracyjnych. Za rewolucyjny należy uznać kolejny punkt: z grantów miałyby być finansowane jedynie duże, międzynarodowe projekty, wymagające nadzwyczajnych nakładów. W raporcie zawarto również propozycję, by nakłady na badania i rozwój zwiększyć do co najmniej 3% PKB.
Ostatni akapit poświęcono sprawom pracowniczym i kwestiom socjalnym. Zarekomendowano dalsze wzmocnienie pozycji związków zawodowych na uczelniach i w instytutach badawczych. Ponadto autorzy domagali się ustanowienia minimalnego wynagrodzenia zasadniczego asystenta na poziomie 150% minimalnego wynagrodzenia zasadniczego za pracę oraz odpowiedniego podniesienia stawek minimalnych dla pozostałych stanowisk w akademii, a także ustawowego powiązania wynagrodzeń zasadniczych pracowników administracji z pensjami nauczycieli akademickich. Na koniec zgłoszono postulat podwyższenia poziomu stypendiów socjalnych dla studentów i doktorantów.
MK
