WARSZAWA Po raz 33 Prezes Rady Ministrów przyznał nagrody za osiągnięcia w zakresie działalności naukowej. Doceniono także autorów rozpraw doktorskich i osiągnięć będących podstawą nadania stopnia doktora habilitowanego. W sumie uhonorowano 44 osoby i jeden zespół badawczy. W tym gronie najwięcej jest laureatów z Uniwersytetu Warszawskiego (8). W sumie laury trafiły do przedstawicieli 31 instytucji. W najbardziej prestiżowej kategorii – osiągnięcie w zakresie działalności naukowej, w tym twórczości artystycznej lub działalności wdrożeniowej – nagrodzeni zostali: prof. Andrzej Górski z Instytutu Immunologii i Terapii Doświadczalnej im. Ludwika Hirszfelda Polskiej Akademii Nauk; prof. Dorota Gryko z Instytutu Chemii Organicznej Polskiej Akademii Nauk; zespół z Pomorskiego Uniwersytetu Medycznego w Szczecinie pod kierunkiem prof. Jana Antoniego Lubińskiego; prof. Jolanta M. Marszalska z Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie; prof. Krzysztof Józef Obłój z Akademii Leona Koźmińskiego w Warszawie; prof. Andrzej Antoni Zdziarski z Centrum Astronomicznego im. M. Kopernika Polskiej Akademii Nauk.
Fot. IDEAS
WARSZAWA Po raz 22 przyznano Nagrodę im. Witolda Lipskiego, jedną z najbardziej prestiżowych w polskiej informatyce. W tym roku nie nagrodzono nikogo w obszarze teoretycznych aspektów informatyki, za to w kategorii praktycznych zastosowań nagrodzono dwie osoby. Po 25 tys. zł otrzymali Hubert Baniecki i dr Michał Nauman. Baniecki jest doktorantem na Wydziale Matematyki, Informatyki i Mechaniki Uniwersytetu Warszawskiego oraz badaczem w Centrum Wiarygodnej Sztucznej Inteligencji Politechniki Warszawskiej. Specjalizuje się w wyjaśnialnej sztucznej inteligencji (XAI). Tworzy algorytmy pozwalające zrozumieć działanie skomplikowanych modeli uczenia maszynowego, co ma kluczowe znaczenie np. w ocenie ryzyka medycznego. Dr Nauman jest badaczem sztucznej inteligencji specjalizującym się w uczeniu ze wzmocnieniem (reinforcement learning). Studiował na Uniwersytecie Warszawskim i Uniwersytecie Amsterdamskim, a także odbył staż badawczy na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Jego badania koncentrują się na skalowaniu uczenia ze wzmocnieniem, co oznacza tworzenie systemów, które same generują dla siebie dane uczące poprzez interakcję z otoczeniem i popełnianie błędów. Wyróżnienie otrzymał dr inż. Kamil Deja, adiunkt na Wydziale Elektroniki i Technik Informacyjnych Politechniki Warszawskiej oraz lider zespołu GenAI w Instytucie Badawczym IDEAS.
Fot. PWr
ATENY Dr hab. inż. Grzegorz Lesiuk, prodziekan Wydziału Mechanicznego Politechniki Wrocławskiej, otrzymał Medal Wöhlera przyznawany przez European Structural Integrity Society (ESIS). Jest pierwszym Polakiem uhonorowanym tym wyróżnieniem. Doceniono jego osiągnięcia w badaniach nad zmęczeniem materiałów i konstrukcji. Jego działalność badawcza koncentruje się na problemach mających znaczenie nie tylko dla rozwoju mechaniki materiałów, ale także dla praktyki inżynierskiej i bezpiecznej eksploatacji konstrukcji. Specjalizuje się w mechanice pękania, trwałości zmęczeniowej i integralności strukturalnej materiałów inżynierskich. W swoich badaniach analizuje, w jaki sposób w materiałach powstają i rozwijają się pęknięcia oraz jak można przewidzieć ich dalszy rozwój. Prowadzone przez niego badania pomagają lepiej określać, jak długo element może bezpiecznie pracować, kiedy wymaga kontroli i w którym momencie konieczna jest jego naprawa lub wymiana. Naukowiec rozwija w tym celu metody eksperymentalne oraz modele pozwalające przewidywać wzrost pęknięć zmęczeniowych. ESIS to międzynarodowe stowarzyszenie skupiające naukowców i specjalistów zajmujących się m.in. mechaniką pękania, zmęczeniem materiałów oraz integralnością i bezpieczeństwem konstrukcji.
KIELCE Zespoły z Politechniki Krakowskiej, Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu, Politechniki Poznańskiej, Akademii Górniczo-Hutniczej w Krakowie i Politechniki Lubelskiej otrzymały nagrody główne w XVI edycji konkursu „Student-Wynalazca”. Do tegorocznej edycji zgłoszono 137 innowacyjnych rozwiązań z 13 uczelni. Przyznano pięć równorzędnych nagród głównych za: cykl 34 wynalazków dotyczących sposobu otrzymywania pochodnych bioaktywnych związków polifenolowych (UPWr); sposób wytwarzania kompozytu dentystycznego z napełniaczem załadowanym antybiotykiem (PP); sposób wytwarzania węglowych kropek kwantowych o przesuniętym spektrum emisji fluorescencji oraz sposób otrzymywania węglowych kropek kwantowych modyfikowanych powierzchniowo oraz węglowe kropki kwantowe modyfikowane powierzchniowo (PK); urządzenie do ciągłego pomiaru jakości powietrza oraz stopnia zapylenia (AGH); laminat samonaprawiający się i sposób jego wytwarzania (PL). Konkurs „Student-Wynalazca” organizowany jest od 2010 roku przez Politechnikę Świętokrzyską.
WARSZAWA Uchwałę w tej sprawie przyjął Sejm. „Za” głosowało 423 posłów, przeciwko była jedna osoba, a dwie wstrzymały się głosu. W uzasadnieniu przypomniano, że właśnie w przyszłym roku przypada 160 rocznica urodzin Marii Skłodowskiej-Curie, jednej z najwybitniejszych postaci w historii światowej nauki i dwukrotnej laureatki Nagrody Nobla. Urodziła się w Warszawie w 1867 roku. Była jedną z pierwszych kobiet studiujących nauki ścisłe na Sorbonie, a także pierwszą, która uzyskała stopień doktora fizyki. Jako pionierka, prowadząc wykłady na tej uczelni, przecierała także szlaki innym kobietom. Wprowadziła do nauki pojęcie promieniotwórczości. Wraz z mężem odkryła dwa nowe pierwiastki: polon i rad, przyczyniając się tym samym do rozwoju badań nad strukturą materii. Za wybitne osiągnięcia otrzymała Nagrodę Nobla, i to dwukrotnie, czego przed nią nie dokonał nikt: w 1903 roku uhonorowano ją w dziedzinie fizyki, a osiem lat później w dziedzinie chemii. To również pierwszy przypadek w historii, gdy noblista otrzymał wyróżnienie w dwóch różnych dziedzinach nauk przyrodniczych. Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego napisało, że Rok Nauki będzie czasem popularyzacji wiedzy, promocji badań i innowacji oraz inspirowania młodych ludzi do odkrywania świata. Będzie również przestrzenią do rozmowy o tym, jak badania mogą pomóc nam odpowiadać na najważniejsze wyzwania współczesności.
Fot. USWPS
BRUKSELA Dr hab. Agnieszka Popiel, współzałożycielka Szkoły Psychoterapii Poznawczo-Behawioralnej Uniwersytetu SWPS, została wybrana na prezydentkę Europejskiego Towarzystwa Terapii Poznawczo-Behawioralnych. Organizacja działa od ponad pół wieku i po raz pierwszy na jej czele stanie psychoterapeutka z Polski. European Association for Behavioural and Cognitive Therapies (EABCT) zrzesza około 60 towarzystw członkowskich terapii poznawczo-behawioralnej, w ramach których działają tysiące klinicystów i badaczy z 43 krajów. Wybór Polki jest ważnym wyróżnieniem dla krajowego środowiska terapii poznawczo-behawioralnej oraz jego dorobku naukowego i edukacyjnego. A. Popiel jest psychiatrą, psychoterapeutką, superwizorką psychoterapii. W badaniach naukowych, praktyce klinicznej i edukacyjnej zajmuje się przede wszystkim psychoterapią, której skuteczność została zbadana i jest wdrażana zgodnie z założeniami evidence-based practice, a także psychopatologią zaburzeń psychicznych i problemów emocjonalnych zaburzeń osobowości. Była inicjatorką powstania w 1998 roku Polskiego Towarzystwa Terapii Poznawczej i Behawioralnej.
Fot. InLife
LUBLANA Dr hab. Daniel Żarski z InLife Instytutu Rozrodu Zwierząt i Badań Żywności PAN w Olsztynie został wybrany na prezydenta-elekta European Aquaculture Society. To jedna z najważniejszych europejskich organizacji skupiających naukowców, producentów i przedstawicieli sektora akwakultury. Polak stanie na jej czele w 2028 roku. Jest kierownikiem Zespołu Rozrodu i Rozwoju Ryb w InLife. W 2020 roku został pierwszym w historii Polakiem wybranym do Zarządu EAS. Zapowiedział, że jednym z najważniejszych zadań będzie wspieranie rozwoju tego sektora oraz poszukiwanie odpowiedzi na problemy, z którymi obecnie mierzy się europejska akwakultura. To m.in. społeczne postrzeganie akwakultury i coraz bardziej złożone otoczenie regulacyjne. EAS działa od 1976 roku. Jej celem jest rozwijanie kontaktów pomiędzy osobami i instytucjami związanymi z akwakulturą morską i słodkowodną, ułatwianie wymiany informacji, wspieranie interdyscyplinarnych badań oraz wzmacnianie współpracy pomiędzy administracją, środowiskiem naukowym i sektorem komercyjnym.
Fot. UW
WIEDEŃ Prof. Robert Wiśniewski z Wydziału Historii Uniwersytetu Warszawskiego został wybrany na wiceprzewodniczącego Międzynarodowego Stowarzyszenia Badań Bizantologicznych. To pierwszy Polak, który wszedł do władz tej organizacji w jej blisko osiemdziesięcioletniej historii. Association Internationale des Études Byzantines (AIEB) to jedna z najważniejszych międzynarodowych organizacji integrujących środowisko badaczy Bizancjum. Powstała w 1948 roku. Jej działalność służy rozwojowi badań nad Bizancjum, koordynowaniu przedsięwzięć podejmowanych przez środowisko naukowe z różnych krajów oraz ułatwianiu publikacji prac o znaczeniu międzynarodowym. W kadencji 2026–2031 wiceprzewodniczącym AIEB został prof. Robert Wiśniewski, kierownik Centrum Badań nad Cywilizacjami Starożytnymi UW. Specjalizuje się w historii późnego antyku i wczesnego średniowiecza, ze szczególnym uwzględnieniem przemian religijnych i społecznych tego okresu. W swoich badaniach zajmuje się m.in. kultem świętych, monastycyzmem, kształtowaniem się chrześcijańskiego duchowieństwa oraz przemianami życia religijnego. Prowadził badania m.in. w ośrodkach naukowych w Oksfordzie, Paryżu, Budapeszcie i Princeton. Przewodniczy Sekcji Bizantynologicznej Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej PAN.
Fot. URz
NOWY JORK Prof. Łukasz Łuczaj z Wydziału Biologii, Ochrony Przyrody i Zrównoważonego Rozwoju Uniwersytetu Rzeszowskiego został wybrany na prezydenta-elekta Society for Ethnobotany. To jedno z najważniejszych międzynarodowych towarzystw naukowych zrzeszających badaczy zajmujących się etnobotaniką. Zostało założone w 1959 roku, jeszcze pod nazwą Society for Economic Botany. Zmiana szyldu nastąpiła w 2023 roku. Towarzystwo skupia naukowców z ponad sześćdziesięciu krajów badających relacje pomiędzy człowiekiem, kulturą i światem roślin oraz zajmujących się dokumentowaniem tradycyjnej wiedzy o roślinach. Pierwszym w historii Polakiem, który pokieruje Society for Ethnobotany, będzie prof. Łukasz Łuczaj z Uniwersytetu Rzeszowskiego. W 2027 roku zastąpi Robbiego Harta z Ogrodu Botanicznego Missouri w St. Louis. Prof. Łukasz Łuczaj od ponad 20 lat prowadzi badania etnobotaniczne, koncentrując się przede wszystkim na Europie Wschodniej, Bałkanach i Azji Wschodniej. Głównym obszarem jego zainteresowań naukowych są dzikie rośliny jadalne, grzyby oraz rośliny wykorzystywane w obrzędach i tradycjach ludowych. Dokumentuje wiedzę o użytkowaniu roślin, która przez stulecia była przekazywana z pokolenia na pokolenie, a współcześnie w wielu regionach świata stopniowo zanika. W 2018 roku Królewskie Ogrody Botaniczne Kew w Londynie uhonorowały go tytułem Etnobotanika Roku.
Fot. WUM
GDAŃSK Prof. Jakub Piwowarski z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, jeden z czołowych badaczy zajmujących się m.in. interakcjami związków pochodzenia naturalnego z mikrobiotą jelitowej człowieka, został laureatem Nagrody i Medalu im. Romana Kaliszana. Wyróżnienie przyznawane jest za wybitne osiągnięcie naukowe z zakresu nauk biomedycznych lub biofarmaceutycznych. W 2020 roku laureat współtworzył środowiskowe laboratorium MicrobiotaLab, pierwszą w Polsce jednostkę naukową dedykowaną badaniom nad mikrobiotą człowieka. Obecnie kieruje Katedrą i Zakładem Mikrobiologii Farmaceutycznej i Bioanalizy oraz koordynuje powstawanie Centrum Farmacji Translacyjnej na WUM. Prowadzone przez niego badania dotyczą zarówno związków występujących w żywności, jak i w leczniczych produktach roślinnych. Jednym z najprężniej rozwijanych przez niego kierunków działalności wdrożeniowej jest otrzymywanie na drodze syntezy oraz wykorzystanie odkrytych metabolitów postbiotycznych jako substancji o potencjalnym zastosowaniu w leczeniu miejscowym chorób skóry o podłożu zapalnym. Nagroda i Medal im. Romana Kaliszana to wyróżnienie ustanowione w 2020 r. przez Naukową Fundację Polpharmy, Gdański Uniwersytet Medyczny i Gdańskie Towarzystwo Naukowe.
Fot. MCB UJ
KRAKÓW Z początkiem października funkcję dyrektora Małopolskiego Centrum Biotechnologii Uniwersytetu Jagiellońskiego objął dr Serghei Mangul. Zastąpił prof. Grzegorza Dubina, który przez ostatnie blisko półtora roku pełnił obowiązki dyrektora tej jednostki. Nowy dyrektor kieruje grupą badawczą Computational Genomics (Genomika Obliczeniowa) działającą w MCB UJ od kwietnia. Do Krakowa przeniósł się z University of Southern California, gdzie prowadził grupę Mangul Lab. W swoich badaniach koncentruje się na projektowaniu, rozwoju i zastosowaniu nowatorskich, opartych na danych metod obliczeniowych, których celem jest przyspieszenie wdrażania genomiki oraz danych biomedycznych do badań translacyjnych i edukacji. Konsekwentnie promuje zasady odtwarzalności badań, ponownego wykorzystania danych oraz ich długofalowej użyteczności; osiągnięcia te zostały uhonorowane wyróżnieniem ISCB Honorable Mention Award for Sustainability. Należy do grupy roboczej przy National Library of Medicine (USA), która zajmuje się rozwojem i przyszłym kształtem archiwum Sequence Read Archive, jednej z największych na świecie baz danych genomowych. MCB UJ to działający od 12 lat międzynarodowy instytut, w którym prowadzone są badania genów, białek oraz badania translacyjne. Pracujący tam naukowcy skupiają się również na takich obszarach, jak interakcje gospodarz-mikroorganizm-środowisko, interakcje makrocząsteczkowe i sygnalizacja komórkowa. Swoje badania prowadzi obecnie 20 grup badawczych.
Fot. IMol, MIBMiK
WARSZAWA Prof. Agnieszka Chacińska i prof. Andrzej Dziembowski zostali członkami-założycielami FEBS Research Academy. To nowa inicjatywa skupiająca wybitnych badaczy biochemii i biologii molekularnej z całego świata. FEBS Research Academy została utworzona przez Federację Europejskich Towarzystw Biochemicznych (Federation of European Biochemical Societies, FEBS), jedną z największych europejskich organizacji zrzeszających naukowców zajmujących się naukami o życiu. Do Akademii powołano 100 osób z 24 krajów, w tym 28 laureatów Nagrody Nobla. W tym gronie znalazło się też dwoje Polaków. Prof. Agnieszka Chacińska jest dyrektorką Międzynarodowego Instytutu Mechanizmów i Maszyn Molekularnych IMol PAN. Prowadzi badania w obszarze biologii molekularnej komórki, w szczególności dotyczące biogenezy mitochondriów. W czerwcu, jako pierwsza w historii, odebrała wartą 400 tys. zł Nagrodę Polskiej Akademii Nauk. Prof. Andrzej Dziembowski kieruje Laboratorium Biologii RNA – Grupą ERA Chairs w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej. Bada mechanizmy metabolizmu RNA, w szczególności regulację stabilności mRNA, oraz ich znaczenie dla funkcjonowania komórek ekspresji genów.
Fot. PAN
WARSZAWA Dr hab. Przemysław Gorzelak kieruje od października Instytutem Paleobiologii im. Romana Kozłowskiego PAN. Na stanowisku dyrektora zastąpił prof. Jarosława Stolarskiego, który stał na czele placówki od 2018 roku. Dotychczas P. Gorzelak był zastępcą dyrektora ds. naukowych. Z Instytutem Paleobiologii PAN związany jest od 2012 roku. Jego dorobek naukowy obejmuje kilkadziesiąt publikacji naukowych dotyczących przede wszystkim paleoekologii, morfologii funkcjonalnej, ewolucji oraz biomineralizacji szkarłupni. W swoich badaniach łączy perspektywę paleontologiczną z analizą dzisiejszych organizmów, wykorzystując dane z zakresu biologii, geologii, geochemii oraz inżynierii materiałowej. Instytut Paleobiologii (wcześniej Zakład Paleozoologii) został utworzony w grudniu 1952 roku i jest jedną z najstarszych jednostek naukowych Polskiej Akademii Nauk. Wśród 42 zatrudnionych w placówce połowa to pracownicy naukowi, w tym czterech posiada tytuł profesora. Instytut został powołany do prowadzenia badań kopalnego zapisu historii życia na Ziemi. Przedmiotem studiów są szczątki kręgowców (m.in. dinozaury oraz wczesne ssaki), bezkręgowców oraz różnego pochodzenia mikroskamieniałości, a także flory kopalne. Od 1991 na większą skalę zaczęto prowadzić też badania biogeologiczne i biomineralizacyjne.
Fot. UMLub
LUBLIN Wybitna badaczka w dziedzinie immunologii nowotworów otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Medycznego w Lublinie. To wyraz uznania dla jej wybitnego dorobku oraz wieloletniego zaangażowania w rozwój współpracy z uczelnią. Pracuje na University of Michigan Medical School w Ann Arbor, gdzie pełni funkcję Associate Research Scientist. Należy do grona uznanych specjalistów zajmujących się immunologią nowotworów i rozwojem immunoterapii. Karierę naukową rozpoczęła w Instytucie Immunologii i Terapii Doświadczalnej PAN we Wrocławiu. Jej badania koncentrują się na molekularnych i komórkowych mechanizmach interakcji nowotworu z układem odpornościowym, oporności na leczenie oraz translacyjnych podstawach immunoterapii. Jej pionierskie prace przyczyniły się do poznania roli metabolizmu, mechanizmów epigenetycznych, sygnalizacji interferonowej oraz ferroptozy w regulacji przeciwnowotworowej odpowiedzi limfocytów T i skuteczności immunoterapii. Jest współautorką ponad stu publikacji naukowych, cytowanych około 36 tys. razy (indeks Hirscha = 36). Od wielu lat współpracuje z Uniwersytetem Medycznym w Lublinie. Z jej inicjatywy rozwijana jest kooperacja między University of Michigan a lubelską uczelnią, której efektem są liczne wspólne projekty badawcze oraz publikacje w czołowych czasopismach naukowych.
Fot. PWr
WROCŁAW Wybitna francuska mikrobiolożka, biochemiczka i genetyczka, laureatka Nagrody Nobla z chemii w 2020 roku odebrała tytuł doktora honoris causa Politechniki Wrocławskiej. Najwyższą godność akademicką przyznano jej za badania nad mechanizmami regulacji funkcji RNA u bakterii, na podstawie których prof. Charpentier rozwinęła przełomową koncepcję systemu CRISPR-Cas9 jako uniwersalnego narzędzia do edycji genomu. Z pomocą mikrobiologa molekularnego Jörga Vogela z Instytutu Biologii Zakaźnej im. Maxa Plancka w Berlinie, zidentyfikowała nowe, małe cząsteczki RNA w genomie S. pyogenes i rozpoczęła badania nad systemem CRISPR tych bakterii, którego organizm ten używa w ramach obrony przed wirusami. Odkryła, że system CRISPR u S. pyogenes składa się z trzech elementów: tracrRNA (transaktywującego CRISPR RNA), CRISPR RNA oraz białka Cas9. Za odkrycie to otrzymała w 2020 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie chemii wspólnie z Jennifer A. Doudną. Jest założycielką, dyrektorką naukową i zarządzającą oraz szefową administracji w Max Planck Unit for the Science of Pathogens.
Fot. Tomasz Lewandowski
WROCŁAW Specjalistka od inżynierii środowiska, przede wszystkim gospodarki odpadami i rekultywacji terenów poprzemysłowych, otrzymała tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Przyrodniczego we Wrocławiu. Jest 78 osobą wyróżnioną najwyższą godnością akademicką przez dolnośląską uczelnię. Od 1977 roku związana jest z Instytutem Podstaw Inżynierii Środowiska PAN w Zabrzu. W latach 2001–2012 pełniła funkcję dyrektora placówki. Pracowała również na Uniwersytecie Opolskim (1993–2021), gdzie przez trzy lata kierowała Instytutem Ochrony i Kształtowania Środowiska na Wydziale Przyrodniczo-Technicznym. Specjalizuje się w ochronie powierzchni Ziemi, m.in. w technikach rekultywacji terenów poprzemysłowych, składowisk itp., opracowaniu technik, zasad i wymogów związanych z przyrodniczym zagospodarowaniem odpadów mineralnych oraz organicznych, wysublimowanymi badaniami analitycznymi nad ich interakcją ze środowiskiem, projektowaniu i wdrażaniu technologii w gospodarce odpadami. Zaprojektowała i opatentowała pierwszą w Polsce wielkoskalową instalację do odzysku ciepła odpadowego ze skraplaczy turbin w energetyce oraz ciepła wód geotermalnych dla potrzeb produkcji ogrodniczej. Współprojektowała i uczestniczyła w powstaniu instalacji demonstracyjnej do odzysku energii z palnej frakcji odpadów komunalnych, w technologii zgazowania. W jej dorobku naukowym jest m.in. 14 monografii autorskich i we współautorstwie.
WARSZAWA Infrastruktura Uniwersytetu Muzycznego Fryderyka Chopina w Warszawie powiększy się o nowoczesne centrum dydaktyczne i kulturalne. Obiekt ma zostać oddany do użytku w 2034 roku, a jego budowa pochłonie blisko pół miliarda zł. Inwestycja ma zapewnić odpowiednie warunki do kształcenia i rozwijania dydaktyki w dziedzinie muzyki oraz rozszerzyć edukację artystyczną i kulturalną. Budynek powstanie w odpowiedzi na realne potrzeby uczelni. Obecnie użytkowany gmach przy ul. Okólnik został zbudowany w latach sześćdziesiątych XX wieku. Był pierwotnie przeznaczony dla maksymalnie 300 studentów. Dziś na UMFC studiuje ponad 1100 osób. Obiekt, który stanie przy ulicy Dobrej na warszawskim Powiślu, będzie kosztować 485 mln zł. W środku znajdą się m.in.: nowoczesna sala koncertowa na około 580 osób wyposażona w podnoszony za pomocą siłowników orkiestron oraz obszerną scenę z rozkładanymi podestami dla chóru; sale dydaktyczne i ćwiczeniowe, reżysernia oraz studio nagraniowe; sala kameralna na około 115 osób. Wpis na listę inwestycji Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego otwiera dwuetapowy proces inwestycyjny. Pierwsze dwa lata upłyną na przygotowaniu projektu. Sama budowa ruszy w 2030 roku, a zakończy się cztery lata później.
BRUKSELA Prawie 10 tys. euro rocznie otrzymuje dziś w Polsce doktorant przed oceną śródokresową. Wyprzedzamy pod tym względem jedynie cztery kraje: Rumunię, Bułgarię, Węgry i Ukrainę. Zestawienie przygotowała Europejska Rada Doktorantów i Młodych Naukowców (Eurodoc). Przegląd wynagrodzeń ma stanowić punkt wyjścia do systematycznego monitorowania zarobków europejskich doktorantów. Zestawienie obejmuje 27 z 46 państw członkowskich Rady Europy i dotyczy zarówno wynagrodzeń, stypendiów, jak i wszelkich innych funduszy, które doktoranci otrzymują za swoją pracę. To zróżnicowanie, jak tłumaczą autorzy, powoduje zresztą, że trudno porównywać sytuację finansową doktorantów. W niektórych krajach są bowiem traktowani jak pracownicy, a więc otrzymują pensje i mają zapewnione pełne ubezpieczenie, a gdzie indziej jak studenci, którzy dostają stypendia. W wielu krajach działa system mieszany. Na czele zestawienia znajdują się: Dania (58 tys. euro brutto), Niemcy (55,5 tys. euro), Belgia (51 tys. euro). Tuż za podium są: Norwegia (49,8 tys. euro) oraz Szwajcaria (49,7 tys. euro). Polska jest na szarym końcu. Z kwotą 9,6 tys. euro wyprzedzamy jedynie Rumunię (8,4 tys. euro), Bułgarię (9,3 tys. euro), Węgry (4,6 tys. euro) oraz Ukrainę (2,2 tys. euro). Przypomnijmy, że w Polsce minimalne stypendium doktoranckie jest uzależnione od etapu kształcenia, przed oceną śródokresową wynosi co najmniej 37% wynagrodzenia profesora, zaś po ocenie – 57%. Obecnie stawki te kształtują się na poziomie: 3570,50 zł (przed oceną) i 5500,50 zł brutto (po ocenie). Niektóre uczelnie, jak choćby ostatnio Uniwersytet Jagielloński, decydują się samodzielnie na ich podniesienie.
Opracował Mariusz Karwowski
Współpraca: Krzysztof Bochenek, Andrzej Charytoniuk, Kamil Dziewit, Edyta Jermakow, Katarzyna Kisiel-Potocka, Emilia Król, Marta Matuszak, Małgorzata Moczulska, Maciej Pietrzak
Wykorzystano serwisy prasowe szkół wyższych, placówek badawczych i instytucji otoczenia nauki.
Więcej aktualności na naszej stronie internetowejwww.forumakademickie.pl
oraz na naszych profilach na Facebookui na platformie X
